Τι όμορφη μέρα που είναι για μερικούς όταν βγαίνουν οι βάσεις! Τέρμα το άγχος, τα όνειρα αρχίζουν να πραγματοποιούνται, όλα μπαίνουν σε μια σειρά για ένα καλό μέλλον, τα ψαράκια κάνουν πλιτς-πλατς στην παραλία, οι μελισσούλες κάνουν μπζζ, τα τζιτζίκια φασαρία και όλα είναι όμορφα! Ή όχι... Αρκετοί είναι αυτοί που δεν είναι ευχαριστημένοι με τη σχολή που πέρασαν ή κάποιοι δεν πέρασαν πουθενά γιατί δεν είχαν αρκετά μόρια ή δε δήλωσαν αρκετές σχολές.

 Πριν κανέναν αιώνα έδωσα και εγώ πανελλήνιες (ή πανελλαδικές το ίδιο είναι) και το άγχος ήταν μεγάλο. Τότε τα μαθήματα ήταν πολλά ή τουλάχιστον περισσότερα από τώρα και εγώ δεν είχα όρεξη να διαβάσω για όλα και διάβαζα μόνο βιολογία και ανάπτυξη εφαρμογών. Είχα και το Tae Κwon-Do που μου έτρωγε όμορφα το χρόνο, εκείνον που αν δεν είχα την προπόνηση θα σκεφτόμουν τρόπους αυτοκτονίας. Το μυαλό μου είχε περάσει από διάφορες σχολές όλα αυτά τα χρόνια από το δημοτικό μέχρι το Λύκειο. Ήθελα να γίνω Ιατροδικαστής, Αρχιτέκτονας, Ζωγράφος, Γυναικολόγος, Ηθοποιός, Ψυχολόγος, Στρατιωτικός, Προπονητής, Αθλητικός Μάνατζερ... όλα αυτα στο γυναικείο.

 Τα αποτελέσματα βγήκαν και εγώ όχι μόνο δεν είχα γράψει καλα αλλά πρέπει να είχα τα λιγότερα μόρια EVER. Ούτε ιχθυοκαλλιέργειες δεν θα περνούσα. Δήλωσα 112 σχολές. Δεν πέρασα ΟΥΤΕ ιχθυοκαλλιέργιες. Αλλά δεν το έβαλα κάτω. Ο πατέρας μου δεν ήθελε να δουλεύω, δεν το επέτρεπε και μου έλεγε πως αν δεν περάσω πουθενά θα γίνω σκουπιδιάρης. (Σημείωση: ούτε οι ιχθυοκαλλιέργιες ούτε ο σκουπιδιάρης είναι ντροπή.) Έτσι πήγα φροντιστήριο, σε ένα τμήμα που ήμασταν όλοι άτομα που απέτυχαν στις εξετάσεις. Δεν υπήρχαν κόντρες, ούτε δούλεμα, όλοι προσπαθούσαμε για το μέλλον μας και ο ένας βοηθούσε τον άλλο. Έδωσα δεύτερη φορά πανελλήνιες και έγραψα καλύτερα από την προηγούμενη φορά. Η φυσική μου ήταν διπλάσια απο την προηγούμενη και τα μαθηματικά 10 μονάδες πάνω. Είχα κάποιες ελπίδες. Αλλά ούτε πάλι έβγαζα αρκετά μόρια για τα μεγάλα επαγγέλματα. Οι βάσεις τότε ήταν στα ύψη, όχι τώρα που περνάς Διοίκηση Επιχειρήσεων με 6.000 μόρια.

 Είχε έρθει η ώρα να δηλώσω σχολές αλλά δεν ήξερα τι να δηλώσω για να μη ξαναφάω τα μούτρα μου. Ήθελα να δώσω εξετάσεις για το Εθνικό Θέατρο, να παρατήσω τα πανεπιστήμια και τις σχολές, αλλά η μητέρα μου δεν ήθελε. Έπαιζε πολύ η διαφήμιση για ΕΠΟΠ τότε και έλεγα να πάω, ο πατέρας μου δεν ήθελε, παίζει να μου είπε πως θα με σκοτώσει κιόλας. Για πλάκα. Έστυβα το κεφάλι μου να βρω τι θα κάνω. Η μητέρα μου δούλευε για χρόνια υποδοχή σε ξενοδοχεία και μου έλεγε να το δηλώσω. Σιχαινόμουν τα ξενοδοχεία. Τουλάχιστον αν κάποια στιγμή ανοίγαμε ένα θα ήξερα πως να το διοικήσω. Δήλωσα λιγότερες σχολές με την προηγούμενη χρονιά, έβαλα μέσα νοσηλευτικές, διοικήσεις, αθλητικό mng και την Τουριστική. Σιχαινόμουν τα ξενοδοχεία αλλά την έβαλα.

 Πριν έναν αιώνα περίπου βγήκαν οι βάσεις. Πέρασα στην Τουριστική της Ρόδου. Το σιχαινόμουν αλλά πήγα και βρήκα ενδιαφέροντα για να το αντέξω. Την έβγαλα τη σχολή στα 3 χρόνια κανονικά αλλά όταν έγραφα την πτυχιακή έχασα το ενδιαφέρον. Δούλεψα σε ξενοδοχεία και ήταν απαίσια, με είχαν σαν μπαλάκι, καμία σχέση με αυτό που είχαμε συμφωνήσει και τα παράτησα. Όπως είπα πριν, σιχαίνομαι τα ξενοδοχεία. Μου πήρε 6 χρόνια να γράψω την πτυχιακή αλλά το έκανα για να πάρω πτυχίο. Κάλλιο αργά παρά ποτέ.

 Φέτος αποφάσισα να δώσω κατατακτήριες για το Παιδαγωγικό, να αλλάξω την τύχη μου. Αν δεν είχα τελειώσει την Τουριστική δε θα είχα αυτή την ευκαιρία. Φέτος θα πάρω και το πτυχίο μου, φρέσκο φρέσκο και αναβαθμισμένο! Επίσης φέτος έδωσε και η αδερφή μου πανελλήνιες και πέρασε Διοίκηση Επιχειρήσεων. Της αρέσει μάλλον. Ίσως πάει αν κάνει μετεγγραφή. Προτιμώ να τελειώσει πρώτα το επαγγελματικό μακιγιάζ που της αρέσει περισσότερο.

 Φτάνουμε στο κυρίως θέμα. Βάσεις.. και τώρα ΤΙ;;; Θα τονίσω πως δεν με ενδιαφέρει τι θα κάνει ο καθένας με τη ζωή του ούτε θα του πω πως να ζήσει και τι να σπουδάσει. Καλώς ή κακώς έζησα κάποια πράγματα και αν βοηθήσω κάποιον θα είμαι ευτυχισμένη. Χρήματα δεν είχα να πάω σε ιδιωτικό και δεν λέω πως είναι λάθος όπως πολλοί γονείς φωνάζουν. Ούτε είναι ντροπή να θες να σπουδάσεις κάτι πέρα από Ιατρική, Νομική, Οικονομικά και τέτοια. Το παν είναι να κάνεις αυτό που γουστάρεις. Λύσεις υπάρχουν.

 -Ωραία και πέρασες στη σχολή που ήθελες. Συγχαρητήρια! Αυτό που πρέπει να κάνεις είναι να στρωθείς στο διάβασμα και να τελειώσεις τη σχολή με έναν καλό βαθμό χωρίς να χρωστάς μαθήματα για χρόνια. (Εγώ μόνο πτυχιακή χρώσταγα, όχι μαθήματα. Μια φορά έχασα ένα μάθημα και το έδωσα τον Σεπτέμβριο γιατί δεν άκουσα το ξυπνητήρι. Ήταν ένα από τα αγαπημένα μου μαθήματα κιόλας. Έφτασα στην αίθουσα την ώρα που ο καθηγητής έκλεινε την πόρτα. Αδικία. Μεγάλη αδικία) Θες να κάνεις κοπάνες; Με μέτρο. Θες να αράζεις και να πίνεις; Με μέτρο. Σκέψου και τους γονείς σου που πληρώνουν και σεβάσου τον κόπο σου. Τουλάχιστον σπουδάζεις αυτό που θες!

 -Πέρασες σε σχολή που δε θες; Συγχαρητήρια όπως και να 'χει γιατί τώρα οι γονείς σου μπορούν να καμαρώνουν και να βροντοφωνάζουν "Το παιδί μας πέρασε πανεπιστήμιο!!!" και να σε αφήσουν στην ησυχία σου. Να ξέρετε για όλα φταίνε οι γονείς που θέλουν όλους να τους κάνουν μεγαλοεπιστήμονες. Εδώ υπάρχουν πολλές επιλογές και είναι οι εξής:

Α. Παίρνεις μια βαθιά ανάσα και ανακοινώνεις στους γονείς πως θα ξαναδώσεις πανελλήνιες. Στρώνεσαι στο διάβασμα, δίνεις και περνάς εκεί που θες. Τέλος!

Β. Παίρνεις μεγαλύτερη ανάσα από την προηγούμενη και τους λες ότι θες να πας σε μια ιδιωτική σχολή. Μπράβο σου, τουλάχιστον θα κάνεις με σιγουριά αυτο που σου αρέσει.
   i) Δεν έχουν φράγκο τσακιστό... Πιάσε μια δουλειά και πλήρωσέ τη σχολή μόνος σου. Είναι δύσκολα, το ξέρω άνεργη είμαι, αλλά αν τα καταφέρεις και βρεις μια δουλειά θα κάνεις το όνειρό σου πραγματικότητα! Go for it!,
   ii) Έχουν χρήματα και θα σου πληρώσουν τη σχολή. Συγχαρητήρια! Τώρα πρέπει να βρεις τη σχολή που θες, να γραφτείς, να πληρώσεις και μάντεψε.... να στρωθείς στο διάβασμα και να την τελειώσεις. (*Αν θες να πας σε σχολή στο εξωτερικό εδώ είσαι...)

Γ. Παίρνεις πολλές ανάσες, θα σου χρειαστούν, αγοράζεις και κανένα ηρεμιστικό για τους γονείς και τους λες πως τα παρατάς και πιάνεις δουλειά. (Ο αντρούλης μου αυτό έκανε, δεν ήθελε να φάει τα χρόνια του σε μια σχολή που δεν του άρεσε. Άσχετα αν αυτό το επάγγελμα έχει σίγουρο μέλλον. Δεν ήξερε για την παρακάτω επιλογή γιατί κανείς δεν μας την λέει όταν ειμαστε στο σχολείο.) Μπορεί να είναι δύσκολο και μπορεί να μην τους αρέσει καθόλου αλλά σίγουρα θα έχεις μια δουλειά. Ποιός ξέρει; Μπορεί να δουλεύεις σε ένα κατάστημα και να πάρεις και θέση προϊστάμενου. Θα έρθει μετά από χρόνια ο/η Τάδε που τελείωσε Νομική/Ιατρική/whatever και εσύ θα είσαι αφεντικό. Ή πήγαινε στον στρατό, τα λεφτά δεν είναι καλά και η δουλειά είναι σκληρή, ασχέτως με όσα λένε πολλοί, αλλά θα έχεις δουλειά την οποία θα χάσεις μόνο αν κάνεις κάποια χαζομάρα. Ή αν αρχίσουν τις απολύσεις λόγω μνημονίου... Χτύπα ξύλο.. Φτου φτου φτου... Μακριά από εμάς...

Δ. Κάνεις την καρδιά σου πέτρα και γράφεσαι στη σχολή που πέρασες ακόμα και αν θες να ξεράσεις με την ιδέα. Στρώνεσαι στο διάβασμα και τελειώνεις τη σχολή όσο πιο γρήγορα γίνεται. Δεν περιμένεις 6 χρόνια να δώσεις πτυχιακή. Παίρνεις πτυχίο και μετά Ω, τι χαρά! μπορείς να δώσεις κατατακτήριες και να σπουδάσεις ό,τι τραβάει η ψυχή σου. Όταν τελείωσα την Τουριστική οι σχολές που είχα να επιλέξω ήταν αδιάφορες, τώρα η σχολή αναβαθμίστηκε και μπορώ να γίνω ό,τι θέλω. Μέχρι και γιατρός. Μόνο στις στρατιωτικές σχολές δεν μπορώ να πάω πια γιατί έχω ξεπεράσει το όριο ηλικίας. ΚΑΤΑΤΑΚΤΗΡΙΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ- Ένα μαγικό πράγμα που κανείς δεν σκέφτεται στην ηλικία των 17-18. Πήγαινε βγάλε τη σχολή που πέρασες και δώσε μετά κατατακτήριες. 4 χρονάκια γνώσεων είναι και μετά ελευθερία! Αν δώσεις πανελλήνιες δεύτερη φορά και δεν περάσεις; Πόσα χρόνια θα σπαταλάς με πανελλήνιες; Αν δεν έχεις χρήματα να πληρώσεις την ιδιωτική; Το μαγικό εισητήριο είναι αυτό.

 -Δεν πέρασες πουθενά; Δεν πειράζει, υπάρχουν λύσεις. Ούτε εγώ πέρασα με την πρώτη. Όπως και με την πάνω περίπτωση έχεις επιλογές. Ξαναδίνεις, πηγαίνεις σε ιδιωτική ή δουλεύεις. Η ζωή δεν τελειώνει εδώ*. Διάβασε ή δούλεψε, αλλά ποτέ μα ποτέ μην εγκαταλείψεις το όνειρο. Εδώ ξαναδίνουν και περνάνε άνθρωποι άνω των 40-50 εσύ τι φοβάσαι;


 *Και μιας και το ανέφερα... Η ζωή δεν τελειώνει εδώ και αν θες να την τελειώσεις μόλις απέκτησες μια καινούργια φίλη. Μίλα σε κάποιον, βρες λύσεις, μην εγκαταλείπεις. Κάνε την καρδιά σου πέτρα. Κράτα το σχοινί ακόμα πιο δυνατά και μην το αφήσεις να σε ρίξει. Θα πέσεις πολλές φορές στο βούρκο και θα πονάει. Θα υπάρχουν στιγμές που θα παρακαλάς να μη ξυπνήσεις το πρωί και το πρωί θα έρχεται και θα λες "Γιατί δεν έφυγα ακόμα." Βρες τη δύναμη κάπου μέσα σου και πες "Όχι, εγώ θα ζήσω.", μπορεί να υπάρχει κάτι καλό στο δρόμο. Σχεδόν πάντα υπάρχει το καλό και είναι κάπου στο δρόμο! Αν πάλι δε θες να το παλέψεις... κρίμα. Μα η ζωή είναι δικιά σου και αν θες να φύγεις φύγε με ψηλά το κεφάλι, και πάλι γενναίος θα είσαι.