Το 2015 ήταν για μένα μια φυσιολογική "βιβλιοφαγική" χρονιά. Διάβασα αρκετά βιβλία, όχι όμως όσα ήθελα να διαβάσω. Κάποια τα άφησα γιατί δεν με άγγιζαν, κάποια άλλα μου ήταν δυσνόητα. Κάποιο μήνα ασχολήθηκα μόνο με το μάθημα του future learn, άλλους μήνες διάβαζα για τις κατατακτήριες. Εν ολίγοις δεν διάβασα όσο ήθελα, όσα ήθελα, όσο διάβαζα κάποτε. Πήραμε μέρος σε ένα διαγωνισμό ανάγνωσης αστυνομικού μυθιστορήματος, τον οποίο btw δεν τον τελείωσα, στον οποίο έπρεπε να διαβάσουμε 9 βιβλία και έτσι κατάφερα να μεγαλώσω τη λίστα μου, αλλιώς ζήτημα να διάβαζα τα μισά.
ΤΟΛΚΙΝ- ΧΟΜΠΙΤ
Το πρώτο βιβλίο που διάβασα, το οποίο είχα ξεκινήσει απο το τέλος του 2014, είναι το Χόμπιτ! Τίτλος του πρωτότυπου: J.R.R. Tolkien, "The Hobbit, or There and Back Again". Δεν ξέρω πως να μιλήσω για αυτό το πανέμορφο βιβλίο. Έχω διαβάσει την ιστορία τουλάχιστον τέσσερις με πέντε φορές, έχω δει το "κινούμενο σχέδιο" (αυτό το πανάρχαιο λέω), τις ταινίες, είμαι φαν του Άρχοντα (εννοείται...) και αν το ξαναπιάσω θα είναι σαν να το διαβάζω για πρώτη φορα!
Μιλάει για την ιστορία του νεότατου και σπιρτόζου Μπίλμπο Μπάγκινς, ενός μικρού και αθώου χόμπιτ, ο οποίος ήρεμος και βολεμένος όπως είναι απολαμβάνει τη ζωή με όλα τα καλούδια στο σπίτι του, σε μια τρύπα μέσα στη γη. Μια τρύπα διόλου βρόμικη, υγρή και μικρή, χωρίς σκουλίκια, κρύο και σκοτάδι. Το σπίτι ενός χόμπιτ είναι πάντα μεγαλο, ζεστό, άνετο, γεμάτο καλούδια και μυρίζει πάντα καλομαγειρεμένο φαγητο. Γιατί ως γνωστών τα χόμπιτ λατρεύουν το φαΐ. Η ηρεμία του διακόπτεται όταν μια μέρα στο κατώφλι του εμφανίζεται ο Γκάνταλφ ο μάγος ψάχνοντας μια ψυχή για περιπέτειες. Άθελα του τον προσκαλεί για τσάι την επόμενη μέρα, δηλαδή στην προσπάθεια του να τον διώξει ευγενικά. Ο Γκάνταλφ παγιδεύει τον Μπίλμπο, ώστε να οργανώσει μια συγκέντρωση για δεκατρείς νάνους, που φιλοδοξούν να σώσουν το Έρεμπορ και το θησαυρό του από τον δράκο Σμάουγκ. Ο Γκάνταλφ προτείνει να δράσουν πονηρά και κρυφά, αποκαλύπτοντας ένα παλιό χάρτη που δείχνει μια μυστική πόρτα και εισηγείται να πάρουν μαζί τους τον Μπίλμπο ως "διαρρήκτη". Ο Μπίλμπο στην αρχή δεν είναι πρόθυμος να πάρει μέρος στην αποστολή, βασικά τσαντίζεται κιόλας γιατί οι νάνοι του άδειασαν την αποθήκη και το κελάρι με τα φαγητά και το κρασί που φύλαγε σαν χρυσάφι και διαμάντια. Εκπλήσει όμως τους πάντες, ακόμα και τον ίδιο του τον εαυτό, όταν αποκαλύπτεται πόσο πολυμήχανος είναι, και πόσο φοβερές ιδέες και ικανότητες έχει σαν διαρρήκτης. Ταξιδεύουμε μαζί με την παρέα σε πολλές περιπέτειες και ζούμε τη στιγμή που ΕΠΕΣΕ στα χέρια του Μπίλμπο ΤΟ δαχτυλίδι, τονίζω το "έπεσε" γιατί ο "πονηρίδης" έκλεψε με μαεστρία το δαχτυλίδι από το γκόλουμ και τονίζω επίσης το "το" γιατί μιλάμε για το ΤΟ δαχτυλίδι του Σάουρον. Ξέρετε... The one ring to rule them all... Επίσης βλέπουμε πως ξεκίνησε η έχθρα μεταξύ Ξωτικών και Νάνων. Ονόματα δεν λέμε, οικογένειες δεν θίγουμε, αλλά φταίει ο Thranduil, ο πατέρας του Legolas, ο pie maker!!! Σόρυ κιόλας, ε;
Ε, δεν θα γράψω και όλο το βιβλίο... Είναι μια όμορφη περιπέτεια, ένα φανταστικό μυθιστόρημα για παιδιά που έγραψε ο Φοβερός και Φανταστικός και Μεγάλος Τόλκιν. Εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1937 και η ελληνική μετάφραση έγινε το 1978 (μάλλον- έτσι λέει στο βιβλίο). Κάποιος μπορεί να το διαβάσει και μόνο του. Αλλά σίγουρα Κάποιος θα θέλει να διαβάσει μετα και τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών...
NEIL GAIMAN - ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟΥ
Οι γονείς του Καν (Bod) Όουενς βρίσκονται νεκροί στο σπίτι. Το παιδί ξεγλίστρησε μέσα στη νύχτα και βρήκε καταφύγιο στο νεκροταφείο. Την ανατροφή του έχουν αναλάβει δύο φαντάσματα, ο κύριος και η κυρία Όουενς, και ο προστάτης του είναι ο Σίλας ο οποίος ζει και κινείται στο μεταίχμιο του κόσμου των ζωντανών και του κόσμου των νεκρών δίχως να ανήκει σε κάποιον απο τους δύο. Στο νεκροταφείο ο Καν θα ζήσει διάφορες περιπέτειες, θα συναντήσει τον αρχαίο Λουλακί Άντρα, θα ανακαλύψει την πύλη που οδηγεί στην εφιαλτική Νεκρόπολη και θα γνωρίσει τον παράξενο και τρομαχτικό Υπηρέτη, σε ένα σκηνικό που θυμίζει πολυ Coraline, ταινία βασισμένη στην ομώνυμη νουβέλα του ίδιου (δεν έχω διαβάσει το βιβλίο). Έξω από το νεκροταφείο ο κίνδυνος καραδοκεί στο πρόσωπο ενός άντρα ονόματι Τζακ, του άντρα που δολοφόνησε την οικογένεια του Καν και που τώρα ψάχνει να βρει και τον ίδιο για να αποτελειώσει το αποτρόπαιο έργο του.
Ήταν μια όμορφη ιστορία, γκρίζα όχι τόσο στα σκηνικά μα περισσότερο στη ψυχολογία του ήρωα. Ο Καν είναι μόνος του, ο μόνος ζωντανός μέσα στο νεκροταφείο. Ο Σίλας του φέρνει φαγητό, ρούχα, βιβλία, του μαθαίνει ικανότητες που χρησιμοποιούνται από τους ένοικους του νεκροταφείου, όπως "ξεθώριασμα", "ολίσθηση", "ονειροβασία", του μαθαίνει να διαβάζει μαθαίνοντας τα γράμματα απο τις ταφόπλακες. Αλλά ο Καν είναι μόνος του την περισσότερη ώρα. Τα φαντάσματα ξυπνάνε τη νυχτα, το ίδιο και ο Σίλας. Το παιδί μένει μόνο του να γυρίζει μέσα στο νεκροταφείο, να παίζει, να τρέχει, να μπλέκει σε περιπέτειες.
"Το βιβλίο του νεκροταφείου" εκδόθηκε το 2008. Άλλα βιβλία που θέλω πολύ να διαβάσω από τον Neil Gaiman είναι τα: Stardust, American Gods και Coraline, φυσικά και όλα τα υπόλοιπα. Βασικά, θέλω να γίνω Neil Gaiman, μπορώ παρακαλώ;
GILLIAN FLYNN- ΑΙΧΜΗΡΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ
Ένα φανταστικό ψυχολογικό θρίλερ. Σε κρατάει από τις πρώτες σελίδες. Η Καμίλ Πρίκερ, δημοσιογράφος, επιστρέφει ύστερα από χρόνια στη γενέτειρα της και καλείται να καλύψει, για λογαριασμό της εφημερίδας που εργάζεται, την εξιχνίαση των φόνων δυο κοριτσιών. Η επιστροφή της ξυπνά μνήμες οικογενειακής τραγωδίας και ανακαλύπτει τον πραγματικό δολοφόνο μέσα στο ίδιο της το σπίτι. Παιδί με ψυχολογικά προβλήματα, με μάνα με περισσότερα ψυχολογικά προβλήματα, γίνεται γυναίκα με ψυχολογικά προβλήματα και ανακαλύπτει πως η οικογένειά της μάλλον έπεσε στο καζάνι ψυχολογικών προβλημάτων. Α ναι, χαρακώνεται κιόλας, αλλά όχι με απλές χαρακιές, με λέξεις.
Εκδόθηκε to 2006 και μάλλον θα γίνει σειρά. Ένα άλλο βιβλίο της ίδιας που θέλω να διαβάσω είναι το "Gone Girl" που ήταν ταινιάρα.
GILLIAN FLYNN - ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ ΤΟΠΟΣ
"Έχω την κακία την έχω μέσα μου, υπάρχει, το νιώθω."
Η Λίμπι Ντέι ήταν 7 όταν η μητέρα της και οι 2 αδερφές της δολοφονήθηκαν στην αποκαλούμενη σατανιστική σφαγή του Κίνακι. Εκείνη κατάφερε να διαφύγει. 24 χρόνια αργότερα η δυσλειτουργική Λίμπι πουλά την ιστορία της. Αναγκάζεται να ανατρέξει στο παρελθόν και αυτά που ανακαλύπτει απέχουν από τη δική της πραγματικότητα.
Εκδόθηκε το 2009. Η ταινία είναι ΑΘΛΙΑ, η Σαρλίζ Θρόν (για να προφέρουμε το όνομα της Charlize Theron σωστά) χάλια, τα σημαντικότερα μέρη του βιβλίου -- εκείνα που έχουν σημασία για τη ροή της υπόθεσης δεν υπήρχαν. Το μόνο που υπήρχε ήταν μια αδικαιολόγητη ξινίλα από την Σαρλίζ, χωρίς ups and downs. Ο μόνος που άξιζε ήταν ο Tye Sheridan ο οποίος έκανε τον Μπεν Ντέι, ο οποίος είναι απίστευτος στην ταινία "Joe" με τον Nicolas Cage.
Το βιβλίο είναι διαφορετικό όμως. Όχι τόσο ικανοποιητικό για μένα όσο το "Αιχμηρά Αντικείμενα" αλλά αρκετά καλό για να με κρατήσει. Αρκετά καλό για τον Αντώνη που δεν του άρεσε καθόλου το προηγούμενο.
PATRICIA HIGHSMITH - ΑΥΤΗ Η ΓΛΥΚΙΑ ΑΡΡΩΣΤΙΑ
''Ο Ντέιβιντ είναι ένας ήσυχος άνθρωπος ο οποίος δουλεύει σκληρά και κάθε ΣΚ επισκέπτεται την άρρωστη μητέρα του. Στην πραγματικότητα όμως επισκέπτεται ένα σπίτι το οποίο έχει ετοιμάσει για εκείνον και τη γυναίκα που αγαπάει, την Άναμπελ. Εκείνη όμως αρνείται να επισκεφτεί το σπίτι γιατί είναι παντρεμένη με παιδί. Ένα ελάσσονος σημασίας εμπόδιο...'', αυτή είναι πάνω- κάτω η περιγραφή στο οπισθόφυλλο. Η δική μου είναι διαφορετική.
Ο Ντέιβιντ είναι ένας τρελός, ο οποίος είναι ερωτευμένος με την Άναμπελ με την οποία είχε σχέση για ένα μήνα (νομίζω). Εκείνη παντρεύτηκε τον Τζέραλντ και από την πρώτη στιγμή, μόλις γύρισαν από τον μήνα του μέλιτος, ο Ντέιβιντ δεν το δέχτηκε και της έλεγε να τον αφήσει και να παντρευτεί εκείνον. Πέρασαν 2 χρόνια, ο Ντέιβιντ αγόρασε ένα σπίτι, μια ώρα δρόμο από το μέρος που έμενε και εργαζόταν, για την Αναμπελ. Πήγαινε κάθε ΣΚ λέγοντας ψέματα πως πήγαινε στη μητέρα του. Το διήμερο στο άλλο σπίτι ήταν ο Γουίλιαμ Νόιμαϊστερ, πετυχημένος, έξυπνος, έπινε δύο μαρτίνι πριν το φαγητό, μαγείρευε σπεσιαλιτέ, κάπνιζε, άκουγε μουσική, διάβαζε, και κυρίως ήταν παντρεμένος με την Άναμπελ κ είχαν δύο παιδιά. Ψέμα. Ο άνθρωπος έχει πρόβλημα. Κάθε λίγο και λιγάκι στέλνει γράμματα στην Άναμπελ και απαιτεί να παρατήσει τον άντρα της. Τους επισκέπτεται και δύο φορές και της ζητάει να την παντρευτεί και να φύγουν. Ο Τζέραλντ όμως, ο σύζυγος της, τα έχει πάρει άσχημα, αποφασίζει να τον επισκεφτεί και να το λήξει το θέμα, αφού του έχει πει αρκετές φορές να κόψει γιατί θα πάει στην αστυνομία. Τον βρίσκει στο σπίτι το δεύτερο, αφού μια γνωστή του Ντέιβιντ (Έφη -- τρέλα ερωτευμένη με το βούρλο) του λέει που είναι. Ο Τζέραλντ τον απειλεί με όπλο, ο Ντέιβιντ τον σπρώχνει, ο Τζέραλντ γλιστράει στα χιονισμένα σκαλιά και σπάει το κεφάλι του, ο Ντέιβιντ τον πάει στην αστυνομία ως Νόιμαϊστερ. Μπέρδεμα. Και δώστου πάλι παρακάλι στην Άναμπελ. "Βρε χρυσέ μου, βρε καλέ μου, δεν σε θέλω." - "Όχι θα με παντρευτείς πριν τον Ιούλιο." Αλλάζει σπίτι και δουλειά, η Άναμπελ παντρεύεται άλλον, και παλι από την αρχή. Η Έφη και ο φίλος του ο Γουές τον επισκέπτονται και κάνουν πολλές ερωτήσεις που εκνευρίζουν το βλαμμένο. Η Έφη ξέρει πάρα πολλά, ο Γουές υποψιάζεται πολλά. Τσακώνονται μιας και είναι ντίρλα, ο Γουές φεύγει για να ηρεμήσει, ο Ντέιβ πάει για ντους βλέπει την Έφη στο κρεβάτι του και νομίζει ότι είναι η Άναμπελ. Όταν το καταλαβαίνει τη σπρώχνει και τη σκοτώνει. Φεύγει. Πλέον η αστυνομία ψάχνει και τον Ντέιβιντ Κέλσι και τον Γουίλιαμ Νόιμαϊστερ, το ίδιο πρόσωπο. Εκείνος γυρίζει τη Νέα Υόρκη μιλώντας στη φανταστική Άναμπελ και όταν τον πιάνουν επιτέλους οι αστυνομικοί εκείνος πέφτει από τον 9ο όροφο....
Δεν λέω, βραβευμένη με Grand Prix αστυνομικής λογοτεχνίας, Edgar Allan Poe Award, O. Henry Memorial Award και Silver Dagger, το πρώτο της βιβλίο "ο άγνωστος του εξπρές" μεταφέρθηκε στο σινεμά από τον Χίτσκοκ, αλλά πιστεύω πως ήταν μεγάλο λάθος να το διαβάσω μετά από δύο βιβλία με πραγματική περιπέτεια.
Οχι δεν μου άρεσε, κακομεταφρασμένο θα έλεγα πάρα αρχαιογραμμένο. Σε έβαζε στην εποχή εκείνη, η περιγραφή του ενός χαρακτήρα συνέχεια και συνέχεια όμως χωρίς κάποια ιδιαίτερη κίνηση το έκανε κουραστικό. Μέχρι τη μέση και λίγο παραπέρα δεν καταλαβαίνεις πως διαβάζεις αστυνομικό μυθιστόρημα, μάλλον σαχλοαισθηματικό τέτοιο... Αφού σκοτώνει τονΤζέραλντ έχει ενδιαφέρον αλλά και πάλι ο άνθρωπος είναι τόσο μα τόσο άρρωστος που εκνευρίζει...
Εκδόθηκε το 1960.
ΧΙΛΝΤΑ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ - ΓΙΑ ΜΙΑ ΧΟΥΦΤΑ ΒΙΝΥΛΙΑ
Ο θάνατος του Σταμάτη Παυλίδη είναι η πρώτη υπόθεση που αναλαμβάνει ο 40χρονος αστυνόμος Χάρης Νικολόπουλος που θέλει να κάνει καριέρα ντετέκτιβ. Όλα και όλοι όμως έχουν κάτι να κρύψουν μιας και η δολοφονία του συλλέκτη βινυλίων αποδεικνύεται πιο περίπλοκη απ' όσο φαίνεται.
Νεοέλληνας με κλασική ελληνίδα μάνα (από τις παλιές τις σπαστικές, αυτές που γίνονται κακιές πεθερές), και μια οικογένεια που έπεσε από γεννησιμιού στο καζάνι της τρέλας και των ψυχολογικών. Ηλίθιοι χαρακτήρες, κλασικοί Ελληνάρες που δεν σέβονται και πάααρα πολλά και κυρίως εναν αστυνόμο που ερευνά φόνο φίλου (ΤΟΥΣ- φόνο φίλου τους). Η ψευτομαγκία και η ψευτοαναρχία σε όλο της το μεγαλείο. Η κακία και η κακοψυχία και η πατσαβουρίαση σε άλλο επίπεδο.
Η συγγραφέας Χίλντα Παπαδημητρίου έχει αποτυπώσει τη σαπίλα του νεοέλληνα του ψευτόμαγκα σε ένα βιβλίο που διαβάζεται νεράκι! Το μόνο κακό είναι η χρήση πολλών χαρακτήρων. Η αναφορά τρίτων σε σημασία χαρακτήρων δεν είναι ανάγκη να είναι εκτενής διότι ο αναγνώστης χάνει τη μπάλα. Δεν με ενδιαφέρει καθόλου πως την έλεγαν την οφθαλμίατρο του Χάρη, ούτε τον Θεοφάνη που θέλει να πουλήσει βινύλια, ούτε την αδερφή του Σταμάτη, ούτε τον Σπυρόπουλο που είναι στη δίωξη ναρκωτικών, ούτε κανέναν άλλο χαρακτήρα που εμφανίζεται σε μισή σελίδα και μου μπερδεύει τη μνήμη. Θα μπορούσαν να αναφερθούν ανώνυμα ως οφθαλμίατρος- τύπος- αστυνόμος- γείτονας κλπ. Επίσης άλλο κακό ήταν το τέλος του βιβλίου που μας αφήνει με την βούρτσα στο χέρι. Α ναι, και δεν έχει σασπένς -- μάλλον γι' αυτό διαβάζεται νεράκι και όχι τρικυμία.
Ανυπομονώ να διαβάσω τη συνέχεια των περιπετειών του αστυνόμου Χάρη και να δω τι άλλο θα κάνει η κωλόγρια η μάνα του. Ελπίζω κάποια στιγμή να πει enough is enough mori kologria!!!
Εκδόθηκε το 2011.
(Έπεται συνέχεια...)
Έτσι έχω τη λίστα με τα έντεκα βιβλία που κατάφερα να τελειώσω μέσα στο 2015, πέρσι δηλαδή.. πριν λίγες μέρες δηλαδή, και είναι τα εξής:
- J.R.R. Tolkien- Χόμπιτ
- Neil Gaiman- Το βιβλίο του νεκροταφείου
- Gillian Flynn- Αιχμηρά Αντικείμενα
- Gillian Flynn- Σκοτεινός Τόπος
- Patricia Highsmith- Αυτή η γλυκιά αρρώστια
- Χίλντα Παπαδημητρίου- Για μια χούφτα βινύλια
- Κάρολος Ντίκενς- Να διαβαστούν με το λυκόφως
ΤΟΛΚΙΝ- ΧΟΜΠΙΤΤο πρώτο βιβλίο που διάβασα, το οποίο είχα ξεκινήσει απο το τέλος του 2014, είναι το Χόμπιτ! Τίτλος του πρωτότυπου: J.R.R. Tolkien, "The Hobbit, or There and Back Again". Δεν ξέρω πως να μιλήσω για αυτό το πανέμορφο βιβλίο. Έχω διαβάσει την ιστορία τουλάχιστον τέσσερις με πέντε φορές, έχω δει το "κινούμενο σχέδιο" (αυτό το πανάρχαιο λέω), τις ταινίες, είμαι φαν του Άρχοντα (εννοείται...) και αν το ξαναπιάσω θα είναι σαν να το διαβάζω για πρώτη φορα!
Μιλάει για την ιστορία του νεότατου και σπιρτόζου Μπίλμπο Μπάγκινς, ενός μικρού και αθώου χόμπιτ, ο οποίος ήρεμος και βολεμένος όπως είναι απολαμβάνει τη ζωή με όλα τα καλούδια στο σπίτι του, σε μια τρύπα μέσα στη γη. Μια τρύπα διόλου βρόμικη, υγρή και μικρή, χωρίς σκουλίκια, κρύο και σκοτάδι. Το σπίτι ενός χόμπιτ είναι πάντα μεγαλο, ζεστό, άνετο, γεμάτο καλούδια και μυρίζει πάντα καλομαγειρεμένο φαγητο. Γιατί ως γνωστών τα χόμπιτ λατρεύουν το φαΐ. Η ηρεμία του διακόπτεται όταν μια μέρα στο κατώφλι του εμφανίζεται ο Γκάνταλφ ο μάγος ψάχνοντας μια ψυχή για περιπέτειες. Άθελα του τον προσκαλεί για τσάι την επόμενη μέρα, δηλαδή στην προσπάθεια του να τον διώξει ευγενικά. Ο Γκάνταλφ παγιδεύει τον Μπίλμπο, ώστε να οργανώσει μια συγκέντρωση για δεκατρείς νάνους, που φιλοδοξούν να σώσουν το Έρεμπορ και το θησαυρό του από τον δράκο Σμάουγκ. Ο Γκάνταλφ προτείνει να δράσουν πονηρά και κρυφά, αποκαλύπτοντας ένα παλιό χάρτη που δείχνει μια μυστική πόρτα και εισηγείται να πάρουν μαζί τους τον Μπίλμπο ως "διαρρήκτη". Ο Μπίλμπο στην αρχή δεν είναι πρόθυμος να πάρει μέρος στην αποστολή, βασικά τσαντίζεται κιόλας γιατί οι νάνοι του άδειασαν την αποθήκη και το κελάρι με τα φαγητά και το κρασί που φύλαγε σαν χρυσάφι και διαμάντια. Εκπλήσει όμως τους πάντες, ακόμα και τον ίδιο του τον εαυτό, όταν αποκαλύπτεται πόσο πολυμήχανος είναι, και πόσο φοβερές ιδέες και ικανότητες έχει σαν διαρρήκτης. Ταξιδεύουμε μαζί με την παρέα σε πολλές περιπέτειες και ζούμε τη στιγμή που ΕΠΕΣΕ στα χέρια του Μπίλμπο ΤΟ δαχτυλίδι, τονίζω το "έπεσε" γιατί ο "πονηρίδης" έκλεψε με μαεστρία το δαχτυλίδι από το γκόλουμ και τονίζω επίσης το "το" γιατί μιλάμε για το ΤΟ δαχτυλίδι του Σάουρον. Ξέρετε... The one ring to rule them all... Επίσης βλέπουμε πως ξεκίνησε η έχθρα μεταξύ Ξωτικών και Νάνων. Ονόματα δεν λέμε, οικογένειες δεν θίγουμε, αλλά φταίει ο Thranduil, ο πατέρας του Legolas, ο pie maker!!! Σόρυ κιόλας, ε;
Ε, δεν θα γράψω και όλο το βιβλίο... Είναι μια όμορφη περιπέτεια, ένα φανταστικό μυθιστόρημα για παιδιά που έγραψε ο Φοβερός και Φανταστικός και Μεγάλος Τόλκιν. Εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1937 και η ελληνική μετάφραση έγινε το 1978 (μάλλον- έτσι λέει στο βιβλίο). Κάποιος μπορεί να το διαβάσει και μόνο του. Αλλά σίγουρα Κάποιος θα θέλει να διαβάσει μετα και τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών...
NEIL GAIMAN - ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟΥΟι γονείς του Καν (Bod) Όουενς βρίσκονται νεκροί στο σπίτι. Το παιδί ξεγλίστρησε μέσα στη νύχτα και βρήκε καταφύγιο στο νεκροταφείο. Την ανατροφή του έχουν αναλάβει δύο φαντάσματα, ο κύριος και η κυρία Όουενς, και ο προστάτης του είναι ο Σίλας ο οποίος ζει και κινείται στο μεταίχμιο του κόσμου των ζωντανών και του κόσμου των νεκρών δίχως να ανήκει σε κάποιον απο τους δύο. Στο νεκροταφείο ο Καν θα ζήσει διάφορες περιπέτειες, θα συναντήσει τον αρχαίο Λουλακί Άντρα, θα ανακαλύψει την πύλη που οδηγεί στην εφιαλτική Νεκρόπολη και θα γνωρίσει τον παράξενο και τρομαχτικό Υπηρέτη, σε ένα σκηνικό που θυμίζει πολυ Coraline, ταινία βασισμένη στην ομώνυμη νουβέλα του ίδιου (δεν έχω διαβάσει το βιβλίο). Έξω από το νεκροταφείο ο κίνδυνος καραδοκεί στο πρόσωπο ενός άντρα ονόματι Τζακ, του άντρα που δολοφόνησε την οικογένεια του Καν και που τώρα ψάχνει να βρει και τον ίδιο για να αποτελειώσει το αποτρόπαιο έργο του.
Ήταν μια όμορφη ιστορία, γκρίζα όχι τόσο στα σκηνικά μα περισσότερο στη ψυχολογία του ήρωα. Ο Καν είναι μόνος του, ο μόνος ζωντανός μέσα στο νεκροταφείο. Ο Σίλας του φέρνει φαγητό, ρούχα, βιβλία, του μαθαίνει ικανότητες που χρησιμοποιούνται από τους ένοικους του νεκροταφείου, όπως "ξεθώριασμα", "ολίσθηση", "ονειροβασία", του μαθαίνει να διαβάζει μαθαίνοντας τα γράμματα απο τις ταφόπλακες. Αλλά ο Καν είναι μόνος του την περισσότερη ώρα. Τα φαντάσματα ξυπνάνε τη νυχτα, το ίδιο και ο Σίλας. Το παιδί μένει μόνο του να γυρίζει μέσα στο νεκροταφείο, να παίζει, να τρέχει, να μπλέκει σε περιπέτειες.
"Το βιβλίο του νεκροταφείου" εκδόθηκε το 2008. Άλλα βιβλία που θέλω πολύ να διαβάσω από τον Neil Gaiman είναι τα: Stardust, American Gods και Coraline, φυσικά και όλα τα υπόλοιπα. Βασικά, θέλω να γίνω Neil Gaiman, μπορώ παρακαλώ;
GILLIAN FLYNN- ΑΙΧΜΗΡΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑΈνα φανταστικό ψυχολογικό θρίλερ. Σε κρατάει από τις πρώτες σελίδες. Η Καμίλ Πρίκερ, δημοσιογράφος, επιστρέφει ύστερα από χρόνια στη γενέτειρα της και καλείται να καλύψει, για λογαριασμό της εφημερίδας που εργάζεται, την εξιχνίαση των φόνων δυο κοριτσιών. Η επιστροφή της ξυπνά μνήμες οικογενειακής τραγωδίας και ανακαλύπτει τον πραγματικό δολοφόνο μέσα στο ίδιο της το σπίτι. Παιδί με ψυχολογικά προβλήματα, με μάνα με περισσότερα ψυχολογικά προβλήματα, γίνεται γυναίκα με ψυχολογικά προβλήματα και ανακαλύπτει πως η οικογένειά της μάλλον έπεσε στο καζάνι ψυχολογικών προβλημάτων. Α ναι, χαρακώνεται κιόλας, αλλά όχι με απλές χαρακιές, με λέξεις.
Εκδόθηκε to 2006 και μάλλον θα γίνει σειρά. Ένα άλλο βιβλίο της ίδιας που θέλω να διαβάσω είναι το "Gone Girl" που ήταν ταινιάρα.
GILLIAN FLYNN - ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ ΤΟΠΟΣ"Έχω την κακία την έχω μέσα μου, υπάρχει, το νιώθω."
Η Λίμπι Ντέι ήταν 7 όταν η μητέρα της και οι 2 αδερφές της δολοφονήθηκαν στην αποκαλούμενη σατανιστική σφαγή του Κίνακι. Εκείνη κατάφερε να διαφύγει. 24 χρόνια αργότερα η δυσλειτουργική Λίμπι πουλά την ιστορία της. Αναγκάζεται να ανατρέξει στο παρελθόν και αυτά που ανακαλύπτει απέχουν από τη δική της πραγματικότητα.
Εκδόθηκε το 2009. Η ταινία είναι ΑΘΛΙΑ, η Σαρλίζ Θρόν (για να προφέρουμε το όνομα της Charlize Theron σωστά) χάλια, τα σημαντικότερα μέρη του βιβλίου -- εκείνα που έχουν σημασία για τη ροή της υπόθεσης δεν υπήρχαν. Το μόνο που υπήρχε ήταν μια αδικαιολόγητη ξινίλα από την Σαρλίζ, χωρίς ups and downs. Ο μόνος που άξιζε ήταν ο Tye Sheridan ο οποίος έκανε τον Μπεν Ντέι, ο οποίος είναι απίστευτος στην ταινία "Joe" με τον Nicolas Cage.
Το βιβλίο είναι διαφορετικό όμως. Όχι τόσο ικανοποιητικό για μένα όσο το "Αιχμηρά Αντικείμενα" αλλά αρκετά καλό για να με κρατήσει. Αρκετά καλό για τον Αντώνη που δεν του άρεσε καθόλου το προηγούμενο.
PATRICIA HIGHSMITH - ΑΥΤΗ Η ΓΛΥΚΙΑ ΑΡΡΩΣΤΙΑ''Ο Ντέιβιντ είναι ένας ήσυχος άνθρωπος ο οποίος δουλεύει σκληρά και κάθε ΣΚ επισκέπτεται την άρρωστη μητέρα του. Στην πραγματικότητα όμως επισκέπτεται ένα σπίτι το οποίο έχει ετοιμάσει για εκείνον και τη γυναίκα που αγαπάει, την Άναμπελ. Εκείνη όμως αρνείται να επισκεφτεί το σπίτι γιατί είναι παντρεμένη με παιδί. Ένα ελάσσονος σημασίας εμπόδιο...'', αυτή είναι πάνω- κάτω η περιγραφή στο οπισθόφυλλο. Η δική μου είναι διαφορετική.
Ο Ντέιβιντ είναι ένας τρελός, ο οποίος είναι ερωτευμένος με την Άναμπελ με την οποία είχε σχέση για ένα μήνα (νομίζω). Εκείνη παντρεύτηκε τον Τζέραλντ και από την πρώτη στιγμή, μόλις γύρισαν από τον μήνα του μέλιτος, ο Ντέιβιντ δεν το δέχτηκε και της έλεγε να τον αφήσει και να παντρευτεί εκείνον. Πέρασαν 2 χρόνια, ο Ντέιβιντ αγόρασε ένα σπίτι, μια ώρα δρόμο από το μέρος που έμενε και εργαζόταν, για την Αναμπελ. Πήγαινε κάθε ΣΚ λέγοντας ψέματα πως πήγαινε στη μητέρα του. Το διήμερο στο άλλο σπίτι ήταν ο Γουίλιαμ Νόιμαϊστερ, πετυχημένος, έξυπνος, έπινε δύο μαρτίνι πριν το φαγητό, μαγείρευε σπεσιαλιτέ, κάπνιζε, άκουγε μουσική, διάβαζε, και κυρίως ήταν παντρεμένος με την Άναμπελ κ είχαν δύο παιδιά. Ψέμα. Ο άνθρωπος έχει πρόβλημα. Κάθε λίγο και λιγάκι στέλνει γράμματα στην Άναμπελ και απαιτεί να παρατήσει τον άντρα της. Τους επισκέπτεται και δύο φορές και της ζητάει να την παντρευτεί και να φύγουν. Ο Τζέραλντ όμως, ο σύζυγος της, τα έχει πάρει άσχημα, αποφασίζει να τον επισκεφτεί και να το λήξει το θέμα, αφού του έχει πει αρκετές φορές να κόψει γιατί θα πάει στην αστυνομία. Τον βρίσκει στο σπίτι το δεύτερο, αφού μια γνωστή του Ντέιβιντ (Έφη -- τρέλα ερωτευμένη με το βούρλο) του λέει που είναι. Ο Τζέραλντ τον απειλεί με όπλο, ο Ντέιβιντ τον σπρώχνει, ο Τζέραλντ γλιστράει στα χιονισμένα σκαλιά και σπάει το κεφάλι του, ο Ντέιβιντ τον πάει στην αστυνομία ως Νόιμαϊστερ. Μπέρδεμα. Και δώστου πάλι παρακάλι στην Άναμπελ. "Βρε χρυσέ μου, βρε καλέ μου, δεν σε θέλω." - "Όχι θα με παντρευτείς πριν τον Ιούλιο." Αλλάζει σπίτι και δουλειά, η Άναμπελ παντρεύεται άλλον, και παλι από την αρχή. Η Έφη και ο φίλος του ο Γουές τον επισκέπτονται και κάνουν πολλές ερωτήσεις που εκνευρίζουν το βλαμμένο. Η Έφη ξέρει πάρα πολλά, ο Γουές υποψιάζεται πολλά. Τσακώνονται μιας και είναι ντίρλα, ο Γουές φεύγει για να ηρεμήσει, ο Ντέιβ πάει για ντους βλέπει την Έφη στο κρεβάτι του και νομίζει ότι είναι η Άναμπελ. Όταν το καταλαβαίνει τη σπρώχνει και τη σκοτώνει. Φεύγει. Πλέον η αστυνομία ψάχνει και τον Ντέιβιντ Κέλσι και τον Γουίλιαμ Νόιμαϊστερ, το ίδιο πρόσωπο. Εκείνος γυρίζει τη Νέα Υόρκη μιλώντας στη φανταστική Άναμπελ και όταν τον πιάνουν επιτέλους οι αστυνομικοί εκείνος πέφτει από τον 9ο όροφο....
Δεν λέω, βραβευμένη με Grand Prix αστυνομικής λογοτεχνίας, Edgar Allan Poe Award, O. Henry Memorial Award και Silver Dagger, το πρώτο της βιβλίο "ο άγνωστος του εξπρές" μεταφέρθηκε στο σινεμά από τον Χίτσκοκ, αλλά πιστεύω πως ήταν μεγάλο λάθος να το διαβάσω μετά από δύο βιβλία με πραγματική περιπέτεια.
Οχι δεν μου άρεσε, κακομεταφρασμένο θα έλεγα πάρα αρχαιογραμμένο. Σε έβαζε στην εποχή εκείνη, η περιγραφή του ενός χαρακτήρα συνέχεια και συνέχεια όμως χωρίς κάποια ιδιαίτερη κίνηση το έκανε κουραστικό. Μέχρι τη μέση και λίγο παραπέρα δεν καταλαβαίνεις πως διαβάζεις αστυνομικό μυθιστόρημα, μάλλον σαχλοαισθηματικό τέτοιο... Αφού σκοτώνει τονΤζέραλντ έχει ενδιαφέρον αλλά και πάλι ο άνθρωπος είναι τόσο μα τόσο άρρωστος που εκνευρίζει...
Εκδόθηκε το 1960.
ΧΙΛΝΤΑ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ - ΓΙΑ ΜΙΑ ΧΟΥΦΤΑ ΒΙΝΥΛΙΑΟ θάνατος του Σταμάτη Παυλίδη είναι η πρώτη υπόθεση που αναλαμβάνει ο 40χρονος αστυνόμος Χάρης Νικολόπουλος που θέλει να κάνει καριέρα ντετέκτιβ. Όλα και όλοι όμως έχουν κάτι να κρύψουν μιας και η δολοφονία του συλλέκτη βινυλίων αποδεικνύεται πιο περίπλοκη απ' όσο φαίνεται.
Νεοέλληνας με κλασική ελληνίδα μάνα (από τις παλιές τις σπαστικές, αυτές που γίνονται κακιές πεθερές), και μια οικογένεια που έπεσε από γεννησιμιού στο καζάνι της τρέλας και των ψυχολογικών. Ηλίθιοι χαρακτήρες, κλασικοί Ελληνάρες που δεν σέβονται και πάααρα πολλά και κυρίως εναν αστυνόμο που ερευνά φόνο φίλου (ΤΟΥΣ- φόνο φίλου τους). Η ψευτομαγκία και η ψευτοαναρχία σε όλο της το μεγαλείο. Η κακία και η κακοψυχία και η πατσαβουρίαση σε άλλο επίπεδο.
Η συγγραφέας Χίλντα Παπαδημητρίου έχει αποτυπώσει τη σαπίλα του νεοέλληνα του ψευτόμαγκα σε ένα βιβλίο που διαβάζεται νεράκι! Το μόνο κακό είναι η χρήση πολλών χαρακτήρων. Η αναφορά τρίτων σε σημασία χαρακτήρων δεν είναι ανάγκη να είναι εκτενής διότι ο αναγνώστης χάνει τη μπάλα. Δεν με ενδιαφέρει καθόλου πως την έλεγαν την οφθαλμίατρο του Χάρη, ούτε τον Θεοφάνη που θέλει να πουλήσει βινύλια, ούτε την αδερφή του Σταμάτη, ούτε τον Σπυρόπουλο που είναι στη δίωξη ναρκωτικών, ούτε κανέναν άλλο χαρακτήρα που εμφανίζεται σε μισή σελίδα και μου μπερδεύει τη μνήμη. Θα μπορούσαν να αναφερθούν ανώνυμα ως οφθαλμίατρος- τύπος- αστυνόμος- γείτονας κλπ. Επίσης άλλο κακό ήταν το τέλος του βιβλίου που μας αφήνει με την βούρτσα στο χέρι. Α ναι, και δεν έχει σασπένς -- μάλλον γι' αυτό διαβάζεται νεράκι και όχι τρικυμία.
Ανυπομονώ να διαβάσω τη συνέχεια των περιπετειών του αστυνόμου Χάρη και να δω τι άλλο θα κάνει η κωλόγρια η μάνα του. Ελπίζω κάποια στιγμή να πει enough is enough mori kologria!!!
Εκδόθηκε το 2011.
(Έπεται συνέχεια...)
0 comments:
Post a Comment