A.C.O.D.
http://www.imdb.com/title/tt1311060/
Χμμ.. , ειπα να μην γραψω σημερα, λογω ημερας. Δεν γιορταζουμε αυτη τη μερα με τον συζυγο για δικους μας λογους, αν και ειμαστε υπερ της αγαπης και του ερωτα και των ζουζουνιων και αλλα τετοια! Λεμε ναι στις σοκολατες, στις ταινιες, στα δωρα, στις αγκαλιες... Λεω οχι στα λουλουδια, εκτος αν μου φερει γλαστρα, φυσικα λεω ναι τοτε!! Χρονια καλα, καλους ερωτες και πολλες αγαπες, σε ολους τους ερωτευμενους εκει εξω! Δεν ειναι διπλα μου σημερα γιατι εργαζεται και θα γυρισει το πρωι, που θα γιορτασουμε τον πρωτο μηνα μας παντρεμενοι!!! γιεεεααα!!! Περισσοτερα για αυτο αυριο.. Δεν ειναι αυτο το θεμα μου σημερα.
Οπως ειπα , δεν θα εγραφα σημερα, θα περιμενα τον συζυγο αυριο να γραψουμε για την δικια μας αγαπη, το δικο μας παραμυθι. Ομως, βλεποντας την παραπανω ταινια και θελοντας να την ανεβασω στο fb, αναθεωρησα. Ειπα, ειναι πολλα αυτα που θελω να πω, αρα θα τα γραψω εδω καλυτερα, και μετα θα το κοινοποιησω. Και ετσι θα κανω. Δεν ξερω αν θα εχω ορεξη μετα να το κανω και μεταφραση , θα δειξει...
Adult Children Of Divorce, ο τιτλος της ταινιας. Για μενα, για τα δικα μου γουστα, φοβερο casting.
Adam Scott, Richard Jenkins, Catherine O'Hara, Clark Duke, Jessica Alba, Jane Lynch κλπ..., link της ταινιας παραπανω. Πολυ καλη ταινια! Να την δειτε! Σιγουρα θα την ξαναδω με τον συζυγο..
Ειμαστε και οι δυο a.c.o.d. , διαφορετικες περιπτωσεις φυσικα.. Και εγω, οπως και ο ηρωας της ταινιας, ημουν κατα του γαμου, τον θεωρουσα λαθος, πιστευα πως ειναι χασιμο χρονου και αργοτερα χρηματων (διαζυγιο, διατροφη, κλπ) . ΔΕΝ ειχα την ιδια ζωη με αυτον, ουτε φυσικα με αυτα που εζησε ο συζυγος μου, αλλα το θεμα του διαζυγιου, του διαλυμενου γαμου, της ασυμφωνιας χαρακτηρων, κυκλοφορουσε πολυ στην οικογενεια μου εδω και περιπου 20 χρονια, και επιτελους εληξε το θεμα πριν καμποσο καιρο.
Τωρα βαζω στοιχημα πως η μητερα μου, η οποια θα το διαβασει, θα αφησει ενα σχολιο τυπου ''μην εισαι τοσο drama queen'' , ''grow up'' και ολα αυτα που μου λεει κατα καιρους, οταν αναφερομαι σε κατι που με ενοχλει ή που πιστευω πως εχει γραφτει καλα στον σκληρο μου δισκο...Ή κατι που της εχει πει ψυχαναλυτρια χωρις να γνωριζει εμενα και με εκνευριζει αφανταστα, αυτο το ''ωριμασε επιτελους'' οταν δεν ισχυει καν,ειδικα οταν εχει να κανει με θεματα που καλως ή κακως με εχουν στιγματισει. that's not the point...
Οπως ειπα, ημουν κατα του γαμου. Δεν ηθελα, ρε παιδι μου, να ακουω, να σκεφτομαι, να οτιδηποτε. Φυσικα και δεν ξεκινησε ετσι αυτο, απλα ηρθε μια μερα. Μεχρι εκεινη την μερα ειχα σχεδιασει το νυφικο μου, ειχα βρει στεφανα, ανθοδεσμη, ολα. Μια μερα ολα αυτα αλλαξαν! Σιχαινομουν να ακουω για γαμους, να ακουω ''και στα δικα σου'', ''αντε εσυ ποτε θα παντρευτεις'' και αλλα τετοια. Δεν ηθελα! Και οταν το ειπα αυτο φωναχτα μπροστα στους δικους μου και στους γυρω μου, ουκ ολιγες φορες, βαζω στοιχημα πως ο πατερας μου ηταν περηφανος για αυτο που ελεγα. Μαλιστα, αργοτερα το ελεγε και μονος του, ''εμενα η κορη μου δεν θα παντρευτει, δεν θα κανει αυτο το λαθος''. Οταν η γυναικα του αδερφου μου, τοτε ειχαν ακομα σχεση, εμεινε εγκυος και η μανα μου πηγε να πει τα νεα στον πατερα μου, κανοντας το να φανει εκπληξη, ο πατερας μου τρομαξε μηπως ημουν εγω, και οταν εμαθε οτι ειναι ο αδερφος μου τοτε..χαλαρωσε (?) .. Και εγω η ιδια, τι ηλιθια τοτε, δεν ειχα την καλυτερη αντιμετωπιση απεναντι στον αδερφο μου. Ειναι κατι που κανουν αρκετοι τωρα σε εμενα. Του ειπα οτι ειναι χαζος, χρησιμοποιησα αλλη λεξη ομως. Φυσικα και δεν ημουν εναντια σε αυτο που εκανε, στον δικο τους γαμο, στην δικια τους αποφαση, στην δημιουργια της δικιας τους οικογενειας. Οχι! Απλα ημουν αντιθετη στον θεσμο του γαμου.
Τι ηξερα τοτε, ισως και τωρα, ή καλυτερα τι σκατα εχω μαθει μεχρι τωρα. Τα ελληνικα μου δεν γινονται καλυτερα, αν θελετε ομορφες και δυσκολες λεξεις να περιμενετε την αγαπη μου που ειναι της θεωρητικης, εγω δεν ειμαι... Θα προσπαθησω να βαλω το μυαλο μου να σκεφτει οπως σκεφτοταν μεχρι περσι τον Απριλιο περιπου. Ο γαμος ειναι μια απατη, μια αυταπατη, μια χαζομαρα. Ειναι μια φυλακη, που για ξεμπλεξεις θες χρημα και χρονο και υπομονη, που αν θες να ξεμπερδεψεις αυτο σημαινει πως δεν εχεις αλλη υπομονη.. Πφφφ ενα χασιμο.. χρονου, χωρου, ζωης, ονειρων, χρηματων, φαιας ουσιας. Ηταν για μενα ενα ''no-no'', θα με εμποδιζε στο να κανω ονειρα, να ειμαι αιωνιο παιδι (οχι μαμα καμια σχεση δεν εχει η ωριμοτητα με το να εισαι παιδι.... μην το σκεφτεις καν) και δεν ξερω και εγω τι αλλο...
Σημειωση : σιγουρα καπου θα χαθω, θελοντας να πω τα τοσα πολλα που εχω στο μυαλο μου.. Μια μπρος, μια πισω θα την βρουμε την ακρη, ετσι?
Ανεφερα παραπανω τον Απριλιο. Μηνας ανατροπων! Ισως ο μηνας που αλλαζα γνωμη σιγα-σιγα , δεν εχω πουθενα καταγεγραμμενα στοιχεια, ξεκινησα να γραφω στον εαυτο μου τον Μαιο που νομιζα πως επεφτα παλι, δεν μας ενδιαφερει αυτο. Μας ενδιαφερει ο Απριλιος, με την αλλαγη διαθεσης, με την βοηθεια του συζυγου και τοτε φιλου, με ολα οσα γινονταν στο σπιτι, ενα σπιτι διαλυμενο. Ο,τι και να λενε, οσοι θελουν να πουν, θυμαμαι τους γονεις μου να τσακωνονται καθε τρεις και λιγο, δεν ειμασταν οικογενεια για αρκετα χρονια, αλλα ποτε μα ποτε δεν μας αφησαν να μας λειψει κατι. Το τονιζω αυτο, μπορει οι γονεις μου να χωριζουν απο τοτε που ημουν 8-9, αλλα ποτε μα ποτε ποτε ποτε δεν μας ελειψε το σπιτι, το φαγητο, το οτιδηποτε. Μπορει να μην ειχα αυτα που ειχαν αλλοι, συμμαθητες, συμφοιτητες, αλλα ειχα τα απαραιτητα, και φυσικα ημουν και φοιτητρια. Αλλοι δεν το εχουν αυτο. Μπορει να περασαμε μερικες ασχημες περιοδους, αλλα ηταν εκει. Ηταν λιγο λαθος βεβαια, με λαθος χειρισμους, αλλα ηταν εκει. Και καλο και κακο αυτο. Εχω αρκετα κουσουρια , που ειπα τον Απριλιο οτι θα τα βρω και θα τα αποβαλλω, εξαιτιας αυτου. Να 'μαστε παλι πισω. Σκεφτηκα λοιπον την οικογενεια που εφτιαξε ο αδερφουλης μου, που ειχε ενα νεο μελος!! Και ειπα, κατσε ρε Γεωργια, για πες μου λιγο γιατι εσυ δεν θες; Γιατι εσυ νομιζεις πως δεν μπορεις; Τοσα χρονια δεν ελεγες οτι δεν θες να τους μοιασεις; Προσπαθοντας να αποφυγεις το ''κακο'', δεν φτιαχνεις τιποτα. Τι ειναι αυτο που νομιζεις πως σε κανει να το σιχαινεσαι. Ειναι το διαζυγιο; Τι σου εμαθαν οι γονεις σου; Τι νομιζεις οτι πηρες απο εκεινους, που οταν τους το λες σε βγαζουν λαθος και σε βγαζουν τρελη; Αυτα ειναι που πρεπει να ψαξεις μεσα σου, να τα βρεις, να τα εξοντωσεις, να τα αλλαξεις!
Ετσι εκανα λοιπον. Καθισα και σκεφτηκα τι ειναι αυτο που υποσυνειδητα με εχουν διδαξει, αλλα αρνουνται και οι ιδιοι να παραδεχτουν. Εμαθα να εγκαταλειπω στα δυσκολα. Οπου φυγει-φυγει. Ναι μεν και οι δυο γονεις ηταν παροντες, αλλα ειχαν εγκαταλειψει. Επισης εμαθα να μην φτιαχνω κατι που χαλαει, και ετσι να εγκαταλειπω την προσπαθεια. Τον καιρο εκεινο, τον Απριλιο δλδ, ειχα βρει και μια ομορφη εικονα με ενα ζευγαρι ηλικιωμενων, ξερετε την γνωστη εικονα που λενε το μυστικο της επιτυχιας. Αυτη εδω διπλα. Γεννηθηκαν, λεει, σε μια εποχη που οταν κατι χαλαγε το εφτιαχναν, δεν το πετουσαν. Και λεω, θελω και εγω να το κανω αυτο! Πρεπει οπωσδηποτε και εγω να το κανω αυτο! Ο γαμος δεν ειναι καθε μερα γιορτη, δεν ειναι καθε μερα γλυκες, αλλα γιατι να μην προσπαθησεις; Και το κυριοτερο, γιατι να μην προσπαθησεις να φτιαξεις κατι που ισως παει να χαλασει; Γιατι να μην αλλαξεις ενα ''ασχημο εθιμο'' ,γονεις και παπουδες των δυο.. Θα το κανεις! Και ξερεις γιατι θα το κανεις; Γιατι μπορεις. Μπορει να μην γινεις αυτο που νομιζεις οτι εισαι προορισμενος να γινεις. Εισαι ξωτικο, δεν εισαι ανθρωπος, εισαι ενα ανθρωπομορφο πλασμα, φυσικα και μπορεις.. (αυτη ειναι μια δικια μου τρελα, ενα bug) Ειπα, τερμα πια! Δεν θελω αλλο! Θελω απο εδω και στο εξης να παλευω και να φτιαχνω ο,τι παει να χαλασει, μεσα μου, εξω μου, γυρω μου. Ο,τι περναει απο το χερι μου να το κανω. Δεν θα εγκαταλειπω! Μου το χρωσταω!
Και εδω ερχεται ο Αντωνης ως απο μηχανης θεος, ο απροσμενος σωτηρας, να δωσει λυση στο αδιεξοδο. Σωτηρας. (θα μπορουσα να συνεχισω για ωρες και να μιλαω για τον Αντωνη μου, ειναι εμπνευση και ειναι τα παντα, χαχαχαα) Με γιατρικα. Με ομορφες λεξεις. Με ομορφα τραγουδια. ''Μην τρως την καρδια σου'', ειπε, και ολα πηραν τον δρομο τους. Με το ενα ποδι στον ταφο μπορει να μην ημουν, αλλα σιγουρα ημουν με την μια ιδεα στην αυτοκτονια, για διαφορους λογους που δεν θα αναλυθουν αυτη τη στιγμη. Δεν θα το εκανα, για αλλους λογους, που ουτε αυτους θα αναφερω αυτη τη στιγμη. Ηρθε. Εκει ηταν ουτως ή αλλως, αλλα ηρθε αλλιως.
Ημουν στον βουρκο μου εγω, προσπαθουσα να ανεβω παλι, κρατιομουν απο τα καινουργια μου δεδομενα, ηταν το σχοινι μου, και τραβουσα. Τραβουσα με ολη μου τη δυναμη να βγω απο αυτο τον ασχημο βουρκο, την κινουμενη αμμο. Ειχα παρει την αποφαση να ξεκολλησω απο τον πατο και απλα τραβουσα με ολο μου το ειναι. Δεν θα αφηνα κανεναν και τιποτα, ουτε καν τον ιδιο μου τον εαυτο, να με παρασυρει, να με ριξει πισω. Δεν ηθελα πλεον την βοηθεια κανενος, ειχα βρει τι ηθελα να κανω. Ηθελα να αλλαξω τροπο σκεψης για πολλα πραγματα, οχι μονο για τον γαμο και την οικογενεια. Στοχος μου ηταν εκεινη η φωτεινη πυλη, η τρυπα που ειναι η εξοδος αυτης της φυλακης. Θα σκαρφαλωσω και θα βγω. Το σχοινι μου ειναι η μονη διεξοδος ή η κρεμαλα μου. Σκεφτομουν εκεινο το δυνατο φως που μου χαμογελα και φωναζει το ονομα μου , με καλει να παω κοντα του. Τι θα βρω εξω απο τον βουρκο, σκεφτομουν. Θα ειναι ολα ευχαριστα; Θα ειναι ενα βουνο; Δεν εχει πολυ μεγαλη σημασια, ηθελα να βγω! Ενιωθα μια μελαγχολια. Ενα μαυρο πανι να με σκεπαζει και ενα βαρος να καθεται στην καρδια μου. Και ηθελα να τελειωσει. Και τοτε τον κοιταξα. Παντα τον εβλεπα, μα ποτε δεν τον κοιτουσα!
Ενα ''γιατρικο'' εστειλε.
http://www.imdb.com/title/tt1311060/
Χμμ.. , ειπα να μην γραψω σημερα, λογω ημερας. Δεν γιορταζουμε αυτη τη μερα με τον συζυγο για δικους μας λογους, αν και ειμαστε υπερ της αγαπης και του ερωτα και των ζουζουνιων και αλλα τετοια! Λεμε ναι στις σοκολατες, στις ταινιες, στα δωρα, στις αγκαλιες... Λεω οχι στα λουλουδια, εκτος αν μου φερει γλαστρα, φυσικα λεω ναι τοτε!! Χρονια καλα, καλους ερωτες και πολλες αγαπες, σε ολους τους ερωτευμενους εκει εξω! Δεν ειναι διπλα μου σημερα γιατι εργαζεται και θα γυρισει το πρωι, που θα γιορτασουμε τον πρωτο μηνα μας παντρεμενοι!!! γιεεεααα!!! Περισσοτερα για αυτο αυριο.. Δεν ειναι αυτο το θεμα μου σημερα.
Οπως ειπα , δεν θα εγραφα σημερα, θα περιμενα τον συζυγο αυριο να γραψουμε για την δικια μας αγαπη, το δικο μας παραμυθι. Ομως, βλεποντας την παραπανω ταινια και θελοντας να την ανεβασω στο fb, αναθεωρησα. Ειπα, ειναι πολλα αυτα που θελω να πω, αρα θα τα γραψω εδω καλυτερα, και μετα θα το κοινοποιησω. Και ετσι θα κανω. Δεν ξερω αν θα εχω ορεξη μετα να το κανω και μεταφραση , θα δειξει...
Adult Children Of Divorce, ο τιτλος της ταινιας. Για μενα, για τα δικα μου γουστα, φοβερο casting.
Adam Scott, Richard Jenkins, Catherine O'Hara, Clark Duke, Jessica Alba, Jane Lynch κλπ..., link της ταινιας παραπανω. Πολυ καλη ταινια! Να την δειτε! Σιγουρα θα την ξαναδω με τον συζυγο..
Ειμαστε και οι δυο a.c.o.d. , διαφορετικες περιπτωσεις φυσικα.. Και εγω, οπως και ο ηρωας της ταινιας, ημουν κατα του γαμου, τον θεωρουσα λαθος, πιστευα πως ειναι χασιμο χρονου και αργοτερα χρηματων (διαζυγιο, διατροφη, κλπ) . ΔΕΝ ειχα την ιδια ζωη με αυτον, ουτε φυσικα με αυτα που εζησε ο συζυγος μου, αλλα το θεμα του διαζυγιου, του διαλυμενου γαμου, της ασυμφωνιας χαρακτηρων, κυκλοφορουσε πολυ στην οικογενεια μου εδω και περιπου 20 χρονια, και επιτελους εληξε το θεμα πριν καμποσο καιρο.
Τωρα βαζω στοιχημα πως η μητερα μου, η οποια θα το διαβασει, θα αφησει ενα σχολιο τυπου ''μην εισαι τοσο drama queen'' , ''grow up'' και ολα αυτα που μου λεει κατα καιρους, οταν αναφερομαι σε κατι που με ενοχλει ή που πιστευω πως εχει γραφτει καλα στον σκληρο μου δισκο...Ή κατι που της εχει πει ψυχαναλυτρια χωρις να γνωριζει εμενα και με εκνευριζει αφανταστα, αυτο το ''ωριμασε επιτελους'' οταν δεν ισχυει καν,ειδικα οταν εχει να κανει με θεματα που καλως ή κακως με εχουν στιγματισει. that's not the point...
Οπως ειπα, ημουν κατα του γαμου. Δεν ηθελα, ρε παιδι μου, να ακουω, να σκεφτομαι, να οτιδηποτε. Φυσικα και δεν ξεκινησε ετσι αυτο, απλα ηρθε μια μερα. Μεχρι εκεινη την μερα ειχα σχεδιασει το νυφικο μου, ειχα βρει στεφανα, ανθοδεσμη, ολα. Μια μερα ολα αυτα αλλαξαν! Σιχαινομουν να ακουω για γαμους, να ακουω ''και στα δικα σου'', ''αντε εσυ ποτε θα παντρευτεις'' και αλλα τετοια. Δεν ηθελα! Και οταν το ειπα αυτο φωναχτα μπροστα στους δικους μου και στους γυρω μου, ουκ ολιγες φορες, βαζω στοιχημα πως ο πατερας μου ηταν περηφανος για αυτο που ελεγα. Μαλιστα, αργοτερα το ελεγε και μονος του, ''εμενα η κορη μου δεν θα παντρευτει, δεν θα κανει αυτο το λαθος''. Οταν η γυναικα του αδερφου μου, τοτε ειχαν ακομα σχεση, εμεινε εγκυος και η μανα μου πηγε να πει τα νεα στον πατερα μου, κανοντας το να φανει εκπληξη, ο πατερας μου τρομαξε μηπως ημουν εγω, και οταν εμαθε οτι ειναι ο αδερφος μου τοτε..χαλαρωσε (?) .. Και εγω η ιδια, τι ηλιθια τοτε, δεν ειχα την καλυτερη αντιμετωπιση απεναντι στον αδερφο μου. Ειναι κατι που κανουν αρκετοι τωρα σε εμενα. Του ειπα οτι ειναι χαζος, χρησιμοποιησα αλλη λεξη ομως. Φυσικα και δεν ημουν εναντια σε αυτο που εκανε, στον δικο τους γαμο, στην δικια τους αποφαση, στην δημιουργια της δικιας τους οικογενειας. Οχι! Απλα ημουν αντιθετη στον θεσμο του γαμου.
Τι ηξερα τοτε, ισως και τωρα, ή καλυτερα τι σκατα εχω μαθει μεχρι τωρα. Τα ελληνικα μου δεν γινονται καλυτερα, αν θελετε ομορφες και δυσκολες λεξεις να περιμενετε την αγαπη μου που ειναι της θεωρητικης, εγω δεν ειμαι... Θα προσπαθησω να βαλω το μυαλο μου να σκεφτει οπως σκεφτοταν μεχρι περσι τον Απριλιο περιπου. Ο γαμος ειναι μια απατη, μια αυταπατη, μια χαζομαρα. Ειναι μια φυλακη, που για ξεμπλεξεις θες χρημα και χρονο και υπομονη, που αν θες να ξεμπερδεψεις αυτο σημαινει πως δεν εχεις αλλη υπομονη.. Πφφφ ενα χασιμο.. χρονου, χωρου, ζωης, ονειρων, χρηματων, φαιας ουσιας. Ηταν για μενα ενα ''no-no'', θα με εμποδιζε στο να κανω ονειρα, να ειμαι αιωνιο παιδι (οχι μαμα καμια σχεση δεν εχει η ωριμοτητα με το να εισαι παιδι.... μην το σκεφτεις καν) και δεν ξερω και εγω τι αλλο...
Σημειωση : σιγουρα καπου θα χαθω, θελοντας να πω τα τοσα πολλα που εχω στο μυαλο μου.. Μια μπρος, μια πισω θα την βρουμε την ακρη, ετσι?
Ανεφερα παραπανω τον Απριλιο. Μηνας ανατροπων! Ισως ο μηνας που αλλαζα γνωμη σιγα-σιγα , δεν εχω πουθενα καταγεγραμμενα στοιχεια, ξεκινησα να γραφω στον εαυτο μου τον Μαιο που νομιζα πως επεφτα παλι, δεν μας ενδιαφερει αυτο. Μας ενδιαφερει ο Απριλιος, με την αλλαγη διαθεσης, με την βοηθεια του συζυγου και τοτε φιλου, με ολα οσα γινονταν στο σπιτι, ενα σπιτι διαλυμενο. Ο,τι και να λενε, οσοι θελουν να πουν, θυμαμαι τους γονεις μου να τσακωνονται καθε τρεις και λιγο, δεν ειμασταν οικογενεια για αρκετα χρονια, αλλα ποτε μα ποτε δεν μας αφησαν να μας λειψει κατι. Το τονιζω αυτο, μπορει οι γονεις μου να χωριζουν απο τοτε που ημουν 8-9, αλλα ποτε μα ποτε ποτε ποτε δεν μας ελειψε το σπιτι, το φαγητο, το οτιδηποτε. Μπορει να μην ειχα αυτα που ειχαν αλλοι, συμμαθητες, συμφοιτητες, αλλα ειχα τα απαραιτητα, και φυσικα ημουν και φοιτητρια. Αλλοι δεν το εχουν αυτο. Μπορει να περασαμε μερικες ασχημες περιοδους, αλλα ηταν εκει. Ηταν λιγο λαθος βεβαια, με λαθος χειρισμους, αλλα ηταν εκει. Και καλο και κακο αυτο. Εχω αρκετα κουσουρια , που ειπα τον Απριλιο οτι θα τα βρω και θα τα αποβαλλω, εξαιτιας αυτου. Να 'μαστε παλι πισω. Σκεφτηκα λοιπον την οικογενεια που εφτιαξε ο αδερφουλης μου, που ειχε ενα νεο μελος!! Και ειπα, κατσε ρε Γεωργια, για πες μου λιγο γιατι εσυ δεν θες; Γιατι εσυ νομιζεις πως δεν μπορεις; Τοσα χρονια δεν ελεγες οτι δεν θες να τους μοιασεις; Προσπαθοντας να αποφυγεις το ''κακο'', δεν φτιαχνεις τιποτα. Τι ειναι αυτο που νομιζεις πως σε κανει να το σιχαινεσαι. Ειναι το διαζυγιο; Τι σου εμαθαν οι γονεις σου; Τι νομιζεις οτι πηρες απο εκεινους, που οταν τους το λες σε βγαζουν λαθος και σε βγαζουν τρελη; Αυτα ειναι που πρεπει να ψαξεις μεσα σου, να τα βρεις, να τα εξοντωσεις, να τα αλλαξεις!
Ετσι εκανα λοιπον. Καθισα και σκεφτηκα τι ειναι αυτο που υποσυνειδητα με εχουν διδαξει, αλλα αρνουνται και οι ιδιοι να παραδεχτουν. Εμαθα να εγκαταλειπω στα δυσκολα. Οπου φυγει-φυγει. Ναι μεν και οι δυο γονεις ηταν παροντες, αλλα ειχαν εγκαταλειψει. Επισης εμαθα να μην φτιαχνω κατι που χαλαει, και ετσι να εγκαταλειπω την προσπαθεια. Τον καιρο εκεινο, τον Απριλιο δλδ, ειχα βρει και μια ομορφη εικονα με ενα ζευγαρι ηλικιωμενων, ξερετε την γνωστη εικονα που λενε το μυστικο της επιτυχιας. Αυτη εδω διπλα. Γεννηθηκαν, λεει, σε μια εποχη που οταν κατι χαλαγε το εφτιαχναν, δεν το πετουσαν. Και λεω, θελω και εγω να το κανω αυτο! Πρεπει οπωσδηποτε και εγω να το κανω αυτο! Ο γαμος δεν ειναι καθε μερα γιορτη, δεν ειναι καθε μερα γλυκες, αλλα γιατι να μην προσπαθησεις; Και το κυριοτερο, γιατι να μην προσπαθησεις να φτιαξεις κατι που ισως παει να χαλασει; Γιατι να μην αλλαξεις ενα ''ασχημο εθιμο'' ,γονεις και παπουδες των δυο.. Θα το κανεις! Και ξερεις γιατι θα το κανεις; Γιατι μπορεις. Μπορει να μην γινεις αυτο που νομιζεις οτι εισαι προορισμενος να γινεις. Εισαι ξωτικο, δεν εισαι ανθρωπος, εισαι ενα ανθρωπομορφο πλασμα, φυσικα και μπορεις.. (αυτη ειναι μια δικια μου τρελα, ενα bug) Ειπα, τερμα πια! Δεν θελω αλλο! Θελω απο εδω και στο εξης να παλευω και να φτιαχνω ο,τι παει να χαλασει, μεσα μου, εξω μου, γυρω μου. Ο,τι περναει απο το χερι μου να το κανω. Δεν θα εγκαταλειπω! Μου το χρωσταω! Και εδω ερχεται ο Αντωνης ως απο μηχανης θεος, ο απροσμενος σωτηρας, να δωσει λυση στο αδιεξοδο. Σωτηρας. (θα μπορουσα να συνεχισω για ωρες και να μιλαω για τον Αντωνη μου, ειναι εμπνευση και ειναι τα παντα, χαχαχαα) Με γιατρικα. Με ομορφες λεξεις. Με ομορφα τραγουδια. ''Μην τρως την καρδια σου'', ειπε, και ολα πηραν τον δρομο τους. Με το ενα ποδι στον ταφο μπορει να μην ημουν, αλλα σιγουρα ημουν με την μια ιδεα στην αυτοκτονια, για διαφορους λογους που δεν θα αναλυθουν αυτη τη στιγμη. Δεν θα το εκανα, για αλλους λογους, που ουτε αυτους θα αναφερω αυτη τη στιγμη. Ηρθε. Εκει ηταν ουτως ή αλλως, αλλα ηρθε αλλιως.
Ημουν στον βουρκο μου εγω, προσπαθουσα να ανεβω παλι, κρατιομουν απο τα καινουργια μου δεδομενα, ηταν το σχοινι μου, και τραβουσα. Τραβουσα με ολη μου τη δυναμη να βγω απο αυτο τον ασχημο βουρκο, την κινουμενη αμμο. Ειχα παρει την αποφαση να ξεκολλησω απο τον πατο και απλα τραβουσα με ολο μου το ειναι. Δεν θα αφηνα κανεναν και τιποτα, ουτε καν τον ιδιο μου τον εαυτο, να με παρασυρει, να με ριξει πισω. Δεν ηθελα πλεον την βοηθεια κανενος, ειχα βρει τι ηθελα να κανω. Ηθελα να αλλαξω τροπο σκεψης για πολλα πραγματα, οχι μονο για τον γαμο και την οικογενεια. Στοχος μου ηταν εκεινη η φωτεινη πυλη, η τρυπα που ειναι η εξοδος αυτης της φυλακης. Θα σκαρφαλωσω και θα βγω. Το σχοινι μου ειναι η μονη διεξοδος ή η κρεμαλα μου. Σκεφτομουν εκεινο το δυνατο φως που μου χαμογελα και φωναζει το ονομα μου , με καλει να παω κοντα του. Τι θα βρω εξω απο τον βουρκο, σκεφτομουν. Θα ειναι ολα ευχαριστα; Θα ειναι ενα βουνο; Δεν εχει πολυ μεγαλη σημασια, ηθελα να βγω! Ενιωθα μια μελαγχολια. Ενα μαυρο πανι να με σκεπαζει και ενα βαρος να καθεται στην καρδια μου. Και ηθελα να τελειωσει. Και τοτε τον κοιταξα. Παντα τον εβλεπα, μα ποτε δεν τον κοιτουσα!
Ενα ''γιατρικο'' εστειλε.
0 comments:
Post a Comment